Rozdział 1 ,, Tunel''

 Prim. Widzę ją. Jest na końcu czarnego tunelu, stoi i wygląda jak by na mnie czekała, tylko czemu nie biegnie do mnie i mnie nie przywita? Nie myślę zbyt długo, tylko idę do światła i tram gdzie ona stoi. Idę do niej, a nawet biegnę, ale z każdym krokiem ten tunel jakby się przedłużał, nie przeszkadza mi to jednak. Biegnę i biegnę z czasem zauważam, też innych - mojego tatę, moich zmarłych przez bombardowanie znajomych oraz moją zmarłą drużynę Gwiazd, w której byłam podczas wojny. Nie widzę tylko Finnicka, ale nie przeszkadza mi to, ponieważ znowu zobaczę Prim i tatę, a to jest najważniejsze. Biegnę jeszcze tak przez parę godzin. W pewnym momęcię, zatrzymuję się, a raczej nie ja sie zatrzymuję, tylko ktoś mi każe sie zatrzymać. Chce dalej biegnąć do mojej siostry i do taty, ale nie mogę, Nagle zaczynam się cofać. Biegnę ale nie w tym kierunku co trzeba. Bo paru sekundach jestem na początku tunelu, tam gdzie byłam gdy tu trafiłam. Obraz zaczyna mi się rozmazywać. Nie widze już ani moich znajomych, ani mojego taty. Została tylko Prim. Chyba coś do mnie mówi, po chwili rozszyfrowuję co mówi. Mówi do mnie ,, Katniss, to jeszcze nie twoja pora. Katniss nie idź do mnie, wróć do mamy,do domu, to jeszcze nie twój czas, ale nie bój się bede na Ciebię czekać w odpowiednim momęcie'' Oczy zaczynają mi się szklić, moja własna siostra mnie nie chcę ? Ja ją żywiłam, zgłosiłam sięza nią na dożynkach, kochałąm ją i nadal kocham a ona mnie nie chce. Ale ja nie zamierzam się tak łatwo poddać. Zaczynam biec, a raczej próbuję zacząć, nie mogę coś mnie tu trzyma, tylko nie wiem co. Przeciesz i tak nie mam do kogo wrócić. Moja mama wyjechała i dobrze. Nagle obraz zaczyna rozmazywać sie coraz bardzie i bardziej, w mońcu nie widzę już ani Prim, ani czarnego tunelu. Widzę za to białe kafelki i drewniane okna. A na końcu zauważam piękne blond włosy i niebieskie oczy wpatrujące sie we mnie z troską. Po chwili rozpoznaję twarz, przecież to Peeta.